Odkryj świat słów i serca

Na PRZEDWALENTYNKOWY wieczór dla tych, którzy już kochają i tych, którzy jeszcze czekają...

Pomiędzy książkami trzymała albumy ze zdjęciami.

– Co mi tam, weekend się zaczął – powiedziała na głos kolejny raz napełniając szklankę. Wszyscy powyjeżdżali, a ja sobie powspominam.

O, chrzciny Michasia... Stoimy dumni, piękni, szczęśliwi...

Miesiąc później jej Rysia zabiło auto. Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał… Szalała z rozpaczy! Zapomniała, że ma maleńkie dziecko! Nie jadła, nie spała, całe dnie spędzając na cmentarzu!

- Dziś to się depresja nazywa, a wtedy nikt nie znał nawet takiego słowa!

W końcu matka straciła cierpliwość; dostała od niej w pysk i usłyszała:

„Łopamintej sie dziołcha! Tukej we wozku ślipie twój bajtel i to łon mo być cołkiym twoym światym!

Anna wzięła sobie do serca słowa matki. Wychowywała synka, prowadziła dom, a gdy Michał poszedł do pierwszej klasy i ona poszła do szkoły. Zdała maturę i znalazła pracę.

Była szczupłą, atrakcyjną brunetką budzącą zainteresowanie mężczyzn. Większość facetów skutecznie odstraszała informacja, że jest już mamą!

Nie, nie była święta! Kilka razy „przegrała” z własną namiętnością, ale nie potrafiła wprowadzić na stałe do domu żadnego mężczyzny.

Było im razem dobrze. Michał nie sprawiał większych kłopotów, mimo iż wychowywał się bez ojca. I znowu złożyło się tak, że gdy dostał się na Politechnikę, również i ona chcąc dalej pracować musiała rozpocząć zaoczne studia! Tym sposobem syn został inżynierem, a jego mama magistrem.

Upływ czasu nie odbił na niej swojego piętna wciąż była piękną kobietą!

Często słyszała: „Mamo znajdź sobie kogoś. Jesteś jeszcze taka młoda”. Miło było jej słyszeć takie komplementy, jednak bała się podejmować ryzyko!

Czasy się zmieniły i mężczyźni nie byli już tacy jak kiedyś.

– O! Tu jesteś; przyczyno mojego nieszczęścia – powiedziała na głos spoglądając na ślubne zdjęcie Inez i Michała.

 Nie miała najmniejszego zamiaru tłuc się kolejny raz taki świat drogi.  No chyba, że na rozwód! 

Jej wzrok mimowolnie powędrował na ścianę i zatrzymał się na obrazie, z którego patrzyła na nią Czarna Madonna.

– To żarcik taki – usprawiedliwiała się. Nie wspominała miło podróży na ślub jedynaka.

Gdy dotarła na miejsce okazało się, że nie ma jej bagażu, a także jej syna! Kiedy już dojechał zrozumiała, dlaczego, a raczej dla kogo postanowił zostać tu na stałe; Inez była kobietą o zjawiskowej urodzie!

Choć została ciepło i serdecznie przyjęta przez całą rodzinę, fala szczęścia jakoś jej nie zalewała. Odwzajemniała uśmiechy, była miła.

Z kilkoma osobami mogła nawet trochę porozmawiać po niemiecku. Michał był całkowicie pochłonięty swoją przyszłą żoną i wszystkim, co związane było ze ślubem! Co prawda wielokrotnie upewniał się czy jest zadowolona, i czy dobrze się tu czuje…

Uśmiechała się wówczas szeroko mówiąc to, co chciał usłyszeć. Nie tak wyobrażała sobie przyszłość swojego syna, ale musiała jakoś pogodzić się z jego wyborem! Na domiar złego, ciągle chodziła głodna!

Wszyscy wokół zajadali się owocami morza! Nie znosiła małż, ślimaków, krewetek i tym podobnego paskudztwa! Zaspokajała, więc głód sałatkami, ale najbardziej odczuwała brak naszego chleba! Jej samopoczucie poprawiło się wieczorem, gdy kurier z lotniska dostarczył walizkę. W samą porę, bo ślub był już następnego dnia.

Mimo głęboko skrywanego żalu udzieliła się jej podniosłość chwili. Ceremonia w kościele była podobna do polskiej, jednak przyjęcie znacznie różniło się od naszych. Do restauracji weszli dopiero, gdy przyjechała młoda para, a potem zaczęło się kilkugodzinne jedzenie. Niestety przede wszystkim różnych wersji i odmian tych cholernych owoców morza!

Znowu ratowała się sałatkami i winem. Właśnie wino, którego wypiła o jeden kieliszek za dużo było powodem poruszenia jakie wywołała…

Zauważyła, że na stołach, przy których siedziały dzieci „prym wiodły” frytki i hamburgery. Zapachniało jej to wszystko niemalże jak swojskie jedzenie! Niewiele myśląc przedefilowała nieco chwiejnym krokiem przez całą salę i nałożyła sobie na talerz sporą porcję frytek oraz kilka hamburgerów. Po czym spokojnie wróciła na swoje miejsce. Tu i ówdzie rozległ się szmerek zdziwienia, ale na szczęście zaraz potem na sali pojawili się kelnerzy z deserami skutecznie odwracając uwagę gości. Ona tymczasem delektowała się swoją zdobyczą.

Michał świetnie się bawił obserwując swoją mamę! Gdy skończyła zwróciła się do niego:

– Teraz to możemy potańczyć! – Wtedy właśnie zorientowała się czego przez cały czas jej brakowało. – Czemu nikt nie gra? Cały czas będziemy tylko siedzieli? – dopytywała wyraźnie niezadowolona.

Michał wyjaśnił, że według tutejszych zwyczajów będzie jeszcze tort i dopiero potem będą tańce. Anna rozejrzała się po sali i pomyślała, że pomysł z tańcem jednak nie był najlepszy! Nie miała ochoty dawać się obściskiwać obcym facetom, tym bardziej na weselu swojego syna!

Wróciła razem z dziadkami Inez do domu, wymawiając się bólem głowy i czekającą ją następnego dnia podróżą.

Do końca trzymała fason! Nie rozbeczała się nawet przy pożegnaniu na lotnisku, ale kiedy znalazła się w samolocie łzy same popłynęły po policzkach! Czuła się tak jakby widziała go ostatni raz! Mimo, że od dawna nie mieszkali razem dopiero teraz poczuła się naprawdę samotna! Liczyła, że upływ czasu złagodzi jej rozżalenie, ale było wręcz odwrotnie. Próbowała „leczyć” się pracą, ale to nie bardzo pomagało. Kiedyś na urodzinach znajomej koleżanka z pracy zapytała ją, dlaczego wciąż jest sama. Anna nie potrafiła jej sensownie odpowiedzieć. Co gorsza, nie potrafiła odpowiedzieć również sobie!

Takie proste, krótkie pytanie obudziło w niej dawno uśpione tęsknoty i namiętności! Jeszcze ze sobą walczyła, jeszcze próbowała stłamsić marzenia, których czasem sama się wstydziła, ale wołanie o miłość było w niej coraz głośniejsze!

Sygnał telefonu boleśnie wwiercał się w jej głowę! Z grymasem bólu sięgnęła po słuchawkę. Nim otworzyła usta zalał ją potok słów koleżanki proszącej o pilne zaopiekowanie się... kotem.

Nie miała ochoty tłuc się na drugi koniec miasta, ale kac odebrał jej siłę, by odmówić.

– OK – tyle udało się jej powiedzieć wyschniętym na wiór językiem.

Kąpiel, szklanka gorącego mleka i kanapka trochę poprawiły jej samopoczucie. Koleżanka wraz z rodziną musiała nagle wyjechać; bez kota niestety!

Po wczorajszym deszczu nie było śladu. Niespiesznie szła na tramwaj. Jeszcze wczoraj zastanawiała się, co zrobić z dzisiejszym dniem, a teraz właściwie była zadowolona. Kota koleżanki znała i lubiła.                                                                                                                                                                                                                                                  Miał na imię Lord i naprawdę zachowywał się jak arystokrata choć był tylko zwykłym dachowcem. Po godzinie dotarła na miejsce. Klucz tak jak było umówione znalazła w skrytce pod parapetem. Lord pojawił się po chwili i przywitał ją ocierając się o nogi. Kucnęła, by wziąć go na ręce, gdy nagle za jej plecami rozległo się paraliżujące:

– Nie ruszaj się, bo łeb rozwalę! – Po chwili tym razem z boku padło nieco łagodniejsze: – Kim pani jest?

Nie odwracając się drżącym głosem wyjaśniła powód swojej obecności. Wkrótce nieporozumienie zostało wyjaśnione.                                                                       „Głos” należał do sąsiada, którego mąż koleżanki poprosił o doglądanie domu i… Lorda!

Panu Bronkowi speszonemu powstałą sytuacją brakowało słów, by przepraszać Annę. Nie był to jedyny powód jego onieśmielenia. Jej uroda nie pozwalała się skupić na rozmowie. Stąd też jąkał się i czerwienił. W końcu wypadało zakończyć to niespodziewane spotkanie. Bronek chcąc być uprzejmym zadeklarował opiekę nad Lordem. Dopiero po chwili zrozumiał swój błąd. W ten sposób pozbawił się możliwości spotkania tej uroczej kobiety raz jeszcze! Idiota, idiota, idiota! –Brzmiało mu w głowie.                                                                                                                                                                                                                                            Anna zerknęła ukradkiem na znikającego za żywopłotem mężczyznę. Szkoda! Taki sympatyczny, przystojny..., ale pewnie właśnie wraca do żony.                    Nie chciało się jej robić obiadu. Zamiast niego uraczyła się szarlotką kupioną w pobliskiej cukierni. Ogarnęła ją nostalgia za tym krótkim czasem swojego małżeństwa. Już wiedziała, jak spędzi popołudnie; pojedzie na cmentarz! Ostatnio rzadko tam bywała. Obiecała sobie, że od teraz to się zmieni.              Prognoza sprzed dwóch dni zapowiadająca wyjątkowe upały sprawdziła się dopiero dziś. Siedziała na ławeczce i wpatrując się w zdjęcie męża na nagrobku opowiadała mu o swoich rozterkach, tak jakby chciała usłyszeć jego zdanie. Kiedy się już wygadała ruszyła w powrotną drogę.                                                            Idąc jedną z alejek usłyszała głos, który wydał jej się znajomy! Nie dowierzając podeszła do rozmawiającego przez telefon mężczyzny. Rozpoznała w nim pana Bronka!                                                                                                                                                                                                                                                                                                            Odwróciła się, by jak najszybciej odejść, ale on dostrzegł ją i szybko zakończył rozmowę.

– Pani Ania? Co pani tu robi?                                                                                                                                                                                                                                                                                         – Byłam u męża. A pan?                                                                                                                                                                                                                                                                                                   – U małżonki. Może... Mógłbym odprowadzić panią kawałek? – zapytał nieśmiało.                                                                                                                                                                     Z proponowanego kawałka zrobił się bardzo długi spacer i żadne z nich nie miało ochoty go kończyć! Szybko znaleźli wspólne tematy i nie mogli oprzeć się wrażeniu, że znają się od lat. Bronek zaproponował kolejne spotkanie. Zgodziła się bez wahania! Czuła się jak nastolatka na pierwszej randce. Popołudniowe wydarzenia sprawiły, że długo nie mogła zasnąć. Najpierw z radości, potem z powodu obaw jakie zaczęły przychodzić jej do głowy.                      Zdała sobie sprawę, że właściwie zupełnie nie ma doświadczenia w postępowaniu z mężczyznami. Nim ostatecznie zmorzył ją sen postanowiła, że musi być bardzo ostrożna.

Podobne myśli krążyły po głowie Bronka. Jako były wojskowy lubił jasne i proste sytuacje. Przechodząc na emeryturę wierzył, że „wynagrodzi” żonie te wszystkie poligony, szkolenia, misje...

Planowali zwiedzanie kraju, odwiedzanie licznej, rozsianej po całej Polsce rodziny. Nie zdążyli! Trzy miesiące po odejściu z armii został sam. W ciągu kilku ostatnich lat poznał kilka kobiet, ale w porównaniu z jego Madzią wszystkie odpadały.

Dopiero teraz przy tej Ani coś w nim zagrało! Od momentu, kiedy pozbawił się możliwości poznania jej bliżej nie mógł znaleźć sobie w domu miejsca. Koniec końców naciął w ogródku róż wziął znicz i pojechał. Gdy zobaczył Annę uznał, że to nie może być przypadek!                                                                         Rozmawiało mu się z nią tak jak kiedyś z Magdą! Był szczęśliwy, że zgodziła się na następne spotkanie! Jednak później naszły go wątpliwości.                            Coś zbyt szybko się zgodziła!                                                                                                                                                                                                                                                                                        -Spokojnie Bronek! Mamy czas! Trzeba dokładnie rozpoznać teren -  usiłował uspokoić własne myśli.                                                                                                                Dawno już pożegnał się z mundurem, ale w trudnych momentach używał wojskowych określeń. Następnego dnia w kawiarni oboje byli spięci, a po ich wczorajszej spontaniczności nie było śladu...                                                                                                                                                                                                                                                  Anna nabierała przekonania, że powinna się z tej znajomości  wycofać. Miał zamiar się zakończyć to spotkanie jak najszybciej.                                                                  – Muszę się do czegoś przyznać. – wyrzucił z siebie jednym tchem.                                                                                                                                                                                                Anka uniosła brwi w niemym pytaniu i z niecierpliwością czekała.                                                                                                                                                                                                          – Obleciał mnie strach. Pomyślałem, że już się nie nadaję, by być jeszcze z kobietą… – odwrócił wzrok wolał teraz na nią nie patrzeć! Uszu niestety zatkać nie mógł, a sądził, że niczego przyjemnego nie usłyszy. Pewnie dlatego z lekkim opóźnieniem dotarło do niego:

– Mnie też!

                Od dwóch miesięcy Anna wzbudzała nieustające poruszenie wśród swych koleżanek z pracy! Zmieniła kolor włosów, fryzurę i sposób ubierania się! Była „dziwnie” zadowolona z życia! Całe biuro podejrzewało, że musi chodzić o faceta, ale nikt jej z żadnym nie widywał. Ona zaś unikała demonstracyjnego afiszowania się z Bronkiem. Uważała, że są na to trochę za starzy, ale prawdą było, iż była bardzo szczęśliwa.

Zrozumiała, że Michał wybierając swoją miłość nie rezygnował z uczuć do niej! Tak jak ona kochając Bronka nie przestawała kochać syna! Miłość w jej życiu pojawiła się, co prawda trochę późno, ale zapowiadało się, że będzie ciepła, pełna mocnych, dojrzałych kolorów... Jak jesień.

To opowiadanie powstało w ciągu godziny i... Poleciało na międzynarodowy konkurs do Australii

Powróciło z dyplomem i kwalifikacją ukazania się drukiem w po konkursowej antologii.

Zapraszam na drugą część opowiadania Kiedy kwitną kasztany

Dziś małe foto-wspomnienie z promocji Wautyzmwzietych. I już wyjaśniam dlaczego. Otóż kończę redagowanie zupełnie nowej książki i przygotowuję propozycję wydawniczą. Kiedy to się stanie podam więcej szczegółów... Może jakieś streszczenie? Kto wie..? 

Po kilku dniach przerwy zapraszam na zupełnie nowe można powiedzieć jeszcze ciepłe opowiadanie 

Niezależnie czym jeździcie uważajcie na siebie... 

Właśnie, zwracanie uwagi na relacje międzyludzkie zbyt często zastępowane  dziś przez szeroko rozumiane media społecznościowe są głównym motywem mojego pisania...

Pozdrawiam -:) autor